Dzień dzisiejszy jest ukoronowaniem tygodnia, jest hrabią. Wzniosłość skapcaniała we mnie jak zapomniane jabłko w szufladzie. Poszczę słowem, umysłem, ogołoceniem gastronomicznym i medytacją poduszkową; wyciszam się i zasypiam tam, gdzie zamieram w bezruchu dłużej, niż dwie minuty. To kłopotliwe.
Post jest jak kinezyterapia indywidualna; na początku zupełnie nie do zniesienia! Szybko jednak staje się stanem początkowej równowagi. Teraz jeszcze sześć tygodni ćwiczeń mięśni szkieletu, dużo więcej w gimnastyce ducha...

Trwam więc. Od jutra pięć dni na przygotowanie się do prezentacji zagadnień konserwacji malarstwa.
Szłam dziś sobie spokojnie do pokoju z zakazanym towarem w kieszeni [dla każdego z Was będzie to co innego, prawidłowo! Wstawcie tu sobie figurę retoryczną najbardziej malowniczą dla całej tej historyjki], a tu mnie pani oddziałowa woła gestem ręki, chylę więc głowotułów i idę do gabinetu podpisać powrót z przepustki. Tak, równo 12 godzin! Tak, wszystko w porządku. Przyciskam lewą kieszeń do uda. Pani pielęgniarka ciągnie mnie za autobiografię, wyciąga swoją, gapimy się smętnie w czterodzielny obraz z kamery przed wejściem. Niezwykłe losy, gorczyca wczesnego wdowieństwa, dorosłe dzieci, przymusowe studia podyplomowe, kredyt mieszkaniowy na 30 lat. Kiwam głową i przyciskam kieszeń. Czym jest owa kieszeń wobec? ...

Dla Paulindy i Jej Mamy, które się martwią.
I dla Aszery, która się martwi potrójnie.

życie po trzydziestce

No żyć nie umirać ;DDD

To WYPOCZYWALNIA. Odpoczywamy z Kamilą po zabiegu, który polegał na leżeniu w wannie z bąbelkami.

Czytam Kisiela i jestem w siódmym niebie.
Dzień śniegu i zwiększonej aktywności masażysty, musiałam uciekać przed każącą ręką sprawiedliwości.Usłyszałam między innymi o panu, który przyszedł na masaż podwodny w gaciach, płatwach i masce do nurkowania. Na pytanie - dlaczego tak się ubrał do jacuzzi odparł, że koledzy mu powiedzieli, że będzie masowany pod wodą przez masażystki-płetwonurków.

wada widzenia

Słońce dziś rozszalało się jak wiosenny pekińczyk na spacerze; zdzierało nam szale z frędzlami, rozpinało ciepłe kurtki. Poszłam za ciosem i zrobiłam sobie okulistyczny przegląd podwozia. Wszystko się wyjaśniło, nawet moje ontologiczne bolączki – mam przekorygowane szkła. Widzę ZA OSTRO. To niezwykłe sformułowanie! Teraz już rozumiem, dlaczego gwałtownie reaguję na zło, wpuszczam w kolejkę przed sobą obolałych, kupuję żebrzącym posiłki i płaczę przy stoiskach mięsnych. Nie gojąca się rana bycia PRZEKORYGOWANYM.

Jest jednak nadzieja na uspokojenie – dostanę słabsze szkła, inne soczewki, dwa rodzaje kropelek antyuczuleniowych. Kropelki mają stworzyć delikatną błonkę, która nie dopuści do oka wizualnych alergenów, które sprawiają przykrości. Czytaliście „Obłęd” Krzysztonia?

Idę więc sobie po omacku przez park zdrojowy, odpowiadam na pozdrowienia moich sanatoryjnych dziadków i babek, pani blondyna z dekoltem do pasa sunie na dancing. Południowoamerykańscy rdzenni z uwagą ciągną za sobą wzmacniacze na kółkach, będzie koncert. Pan, który dłubie w minerałach z dumą przedstawia mini-totem, wyrzeźbiony własnoręcznie w koralowcu. Jabłka, kremy, poduszki z gorczycą. Panie uszminkowane do granic możliwości.


A teraz lans.






Kamelot?

wewnątrz czasu

Wiszę na balkonie, z anteną w zębach. Na szczęście już jedzie odsiecz, kurier!
Szybko więc piszę, bo nie wiem, ile tak wytrzymam:
Poniedziałek
Ja.
Wtorek
Ja.
Środa
Ja.
Czwartek
Ja.
Piątek...


Czy już wiecie, kogo widuję na swoim balkonie, ćmiącego papierosa?

Poranki są mroźne i polegają na szybkim wyskoku w dresy i przeniknięciu przez park zdrojowy, do zakładu przyrodoleczniczego. Tam rześko wbiegamy do swoich kabin, pani w kitlu napełnia wannę brązowo-zieloną solanką o zapachu dwustu tysięcy zleżałych jajek na twardo i nastawia skorodowany budzik kuchenny na 15 minut. Budzik-jajko tyka głośno i złowieszczo, każda z pań usiłuje zatkać odpływ wanny stopą, aby udaremnić ucieczkę nie tylko solance, ale i czasowi.
Leżymy.
Później musimy odpocząć w wielkiej sali, wypełnionej fotelami. Tu każdy przygląda się własnej słabości, zielonym ręcznikiem zaplata zaklęcia przeciw obcym mikrobom, grzebie się we własnej bezczynności.
Zostaliśmy przez NFZ obdarzeni czymś więcej, niż zabiegami – czasem zwróconym do wewnątrz.

Zabieramy swoje zielone prywatne prześcieradełka i przebiegamy do masarni.
Masarnia posiada dwóch panów masażystów o smutnym wejrzeniu, blond zaczesie na żel, złotym łańcuchu na klacie i wysublimowanym poczuciu humoru; nieobce im jest przewrażliwienie temporalne („się przychodzi 10 minut przed czasem, następnym razem nie przyjmę!”) oraz pragmatyzm estetyczny – „a włosów czemu wysoko nie upięła??”... oraz zdolności głoszenia proroctw – „będzie później szkielet bolał, nie przejmować się!”.

Na razie walczę z własną słabością, usiłując zniknąć zewnętrznie. Kącik półtorametrowy musi pomieścić moje rozdęte ego; niestety, na razie szafki nie dają sobie z tym rady.
Moja mama przysłała zdjęcia kota, z którym mój syn gra w szachy. Jak z Alicji w Krainie Czarów.

A propos książek; jeśli jeszcze macie możliwość, to polecam TP z tamtego tygodnia; jak zwykle jest dużo ciekawych artykułów, zwłaszcza te, poświęcone profesorowi Nowosielskiemu, jak również interesująca nowość; John Ruskin;„Niewinne oko, Szkice o sztuce”. Ta zapowiedź wydawnicza i krótka notka zainteresowała mnie nie tylko w związku z samym Ruskinem, którego lubię i szanuję, ale ze względu na uczniów i spadkobierców myśli Ruskina – prof. Elżbietę Wolicką, ś.p. dr Norberta Szczukę, który podjął trud przekładu i wprowadzenie prof. Ryszarda Kasperowicza.
(słowo/obraz/terytoria, Gdańsk 2011, ss.408)
Tak więc – jak wrócę, to książkę zamówię.


Wyszło słońce.

szybciorem

Dojechałam/stop
Mam słaby net/stop
Moja współlokatorka twierdzi, że jej koc j...e rzygowinami/stop
Jutro idziemy szukać nowego pokoju/stop
Na razie oglądamy X Factor/stop
Kończę, zanim siostra oddziałowa zabierze nam laptoka/stop
Uściski dla Wszystkich!


http://kuba.bauke.pl/Work/ZLoty%20osiol/

owco-wizna wakacyjna

W przelocie

Zabieram ze sobą stare ubrania,
farby
i wszystkie zaniedbania.

Drzewko pomarańczy
zostało ogolone na łyso
przez Mamę.

Sprzątam szuflady z ziołami,
przyklejam kartki do szuflad
"szkolne", "domowe".
Brakuje mi jeszcze
"przeszłe" i "przyszłe".

Huk śniegu spadającego z dachu
płoszy koty.


*nie kadrowane zdjęcie - w hołdzie F., który niepostrzeżenie wniósł kiedyś skaner do czytelni biblioteki uniwersyteckiej, aby bez łaski zeskanować sobie to, czego nie chcieli mu pożyczyć.

urywki z rozrywki

Myszy piszczą z głodu pod lodówką, pizza się kończy (organic, ma się rozumieć, Księciuniu!), jutub się wgrywa, pryzmy szmat do wyprasowania rosną, PIT-y nadchodzą w torbie zziajanej listonoszki a kot wyjada ser. Dziecko udowodniło mi dziś, że istnieje grzyb o nazwie muchomor carski, bitwa na dwa atlasy i google. Przegrałam.
Jak oni sobie poradzą, jak oznaczyć szuflady, aby rano odnaleźli gacie?
To jakbym w zaświaty odchodziła.
Poradzą sobie?
Ciąg dalszy nastąpi.

Nie pisz Arthi takich długich postów!

metoda na głoda czyli [h]Art- Attack

Pięć razy zastanawiałam się i wycofywałam z pomysłu zamieszczeniu tego wpisu na blogu, bo i temat nienowy a wykonanie średnie. Żaden wzór na tak albo na nie. A jednak ciekawe, bo prowokuje do myślenia przy garach, "jak ja bym to zrobiła lepij".

Sytuacja tzw. młodych artystów malarzy uwikłana jest w naszą polską, trudną rzeczywistość. Młode pokolenie malarzy, rzeźbiarzy czy architektów nie jest wcale aż tak bardzo uprzywilejowane - tak samo kiepsko przędą historycy, archeolodzy, rehabilitanci, dziennikarze, lekarze, nauczyciele. Wybór drogi zawodowej opiera się niemal zawsze na myśleniu życzeniowym; czy to wspieranej pasją czy chłodna kalkulacją "w tym zawodzie to mi się uda".

Punkt drugi, czyli konkluzja.
Autorka zakłada, że zawstydzi wszystkich Turbodymomenów, którzy odwiedzili galerię komercyjną; z pewnością są to sknery i kowboje, którzy przyszli zabłysnąć w środowisku. Proponuje im zatem coś w rodzaju szantażu artystycznego, aby wzięli się serio za sponsorowanie sztuki, którą się żywią zawodowo. Konieczność, choćby tylko performersko zaaranżowana, aby kupić "kawałek" obrazu symbolicznie zmuszać ma ich do odpowiedzialności za los młodych artystów.

Małe pytanie, na sam koniec - czy pani autorka zawsze kupuje coś w galerii handlowej, czy czasem wychodzi bez siatek? Czy wejście do spożywczaka zawsze owocuje kupionym batonikiem? Czy zgadzając się na zejście w strefę komercji, sama spełnia te kryteria? I wreszcie, kto poniósłby odpowiedzialność cywilną za jakikolwiek uszczerbek zdrowia, choćby - tytułowy atak serca, spowodowany subiektywnie odczuwanym poczuciem zagrożenia?

ps.ciekawe, dlaczego strona autorki została wyłączona.

raport pelikanowej

Witam,
serdecznie przepraszam za opieszałość i nijakość wpisu; ilość zadań obecnych i planowanych nagięła moją blogową dłubaninę jak czarna dziura czasoprzestrzeń!
Obiecuję, że niedługo wrócę - z obiecanym agatkowym przepisem na cudną sałatkę, z nagrodami blogowymi i nową werwą ;)


Dolk Lundgren "Ostatnia Mona"
o innych ciekawych Monach ---- tu


PS wczoraj czytałam pracę studentki, która opisywała Liskę jako "kobietę w sile wieku"; rozumiem, że dwudziestolatka widzi sprawy okołotrzydziestolatek z ... innego pułapu kolagenowego? ;DDD

polecam wystawę

Tomasz Preficz - Malarstwo
Termin wystawy:
4. Marzec 2011 - 19:00 - 18. Marzec 2011 - 18:00

Wernisaż: piątek, 4 marca 2011, godz. 19.00

Galeria Iwony Kargol-Dębickiej - 2 Światy

Galeria 2 Światy


ul. Brzozowa 14
31-050 Kraków

"Tomasz Preficz urodzony 22 listopada 1979 w Przemyślu. Absolwent Wydziału Architektury Wnętrz PWSW w Przemyślu w pracowni Rysunku i Malarstwa Henryka Ożóga. Obecnie mieszka i pracuje w Krakowie."

Serdecznie polecam wystawę mojego studenta, który opuścił już mury szkoły i z sukcesem eksploruje swoje prywatne przestrzenie sztuki. Wielbiciele historycznych przełomów z pewnością odkryją ciekawe transformacje - od minimalizmu przez unizm, konstruktywizm a nawet elementy baconowskiego niepokoju.

Wdzięczna będę za wszelkie relacje i Wasze mailowe wrażenia z wystawy, ponieważ czwartego nie mogę mogła odwiedzić Krakowa.

nagrodaaaaaaa

Bardzo dziękuję za wyróżnienie, które dostałam od Uli, Autorki mądrego, podróżniczego bloga, pełnego pięknych fotografii!
Codziennie oglądam Jej wspomnienia z niesamowitych miejsc i spotkań z ludźmi; wyobrażam sobie zapachy arabskiej kawy i gorącego piasku pustyni; jakbym czytała baśnie.


"W drodze"


Jest to moje absolutnie pierwsze wyróżnienie!

Zasady otrzymania tej nagrody są następujące:
1. Podziękować za wyróżnienie.
2. Umieścić u siebie link do bloga osoby, która Cię wyróżniła.
3. Umieścić u siebie logo wyróżnień.
4. Przekazać nagrodę do 10 blogów.
5. Umieścić linki do tych blogów.
6. Powiadomić o tym nominowane osoby.
7. Stworzyć listę rzeczy, które czynią mnie szczęśliwą.

Uszczęśliwiają mnie znaki czynione na niebie i ziemi, że mogę komukolwiek w czymś pomóc i świadomość, że pomogłam. Uszczęśliwiają mnie dwie pary pogryzionych męskich kapci. Uszczęśliwiają mnie duże ilości gliny i szkliw, kamieni, lnu i rzeczy tworzonych z pasją przez mądrych ludzi. Uszczęśliwia mnie rękodzieło przepojone duchem twórcy i podarowane w prezencie oraz szukanie własnych form wyrazu. Uszczęśliwia mnie kosmos rozgwieżdżony miliardem niewiadomych. Uszczęśliwia mnie nieobecność bólu pleców ;D

Nagrodę przekazuję dalej, ale pozwólcie, ze zrobię to po swojemu. Stworzę własną kategorię i uhonoruję Was nieco innym znaczkiem. Dam znać ;)

Jowisz kolizyjnie

Pierwsza próba potlenkowania Jowisza za nami (Bart - dzięki!). Nie łapcie swoich rzeźb za uszy, może Wam zostać w dłoni jej skalp. Nonszalancja została ukarana przez pierwszą galaktyczną dyrektywę - nie szastać! Łapać oburącz!
No, ale teraz już wiem i następny się nie zepsuje. Następny będzie bajecznie kolorowy i doskonale monolityczny, bez zdejmowanej twarzoczaszki.
Za Jowiszem pozuje Poharatka na przepustce.

o tempora, o mores!

W zasadzie już trochę mi złość przeszła, po serniku i herbacie malinowej. Wyraźnie jednak temat wzrusza, warto więc napomknąć. Nie robię tego z pewnością w celach moralizatorsko-lanserskich.

Przyszło do mnie dziewczę, gdy uzupełniałam indeksy. Wpadło w kurcinie, zadyszane, niezmiernie śliczne. Pani Kamila skierowała ją do mnie, widocznie moja studentka. Tak myślę, bo pierwszy raz na oczy widzę.

Dziewczę stanęło żwawo przed biureczkiem, wdzięcznie dygnęło na powitanie i zapytało, czy może przyjść zdawać za tydzień. Kiwnęłam głową z rosnącym zadziwieniem - czy przy 100% nieobecności na zajęciach można spokojnie umówić się na egzamin nie pytając, z czego trzeba się nań przygotować, jakie prace zaliczeniowe oddać? Lubię zgłębiać temat, dlatego zapytałam, czy wie, jaki jest warunek dopuszczenia do sesji, która w zasadzie już się skończyła. Nie wie ale chyba usiądzie i sobie zapisze.

Aha, właścicielka diamentowego serduszka uprzedziła mnie, że historia sztuki nie jest jej hobby, owszem, może coś o niej poczytać ale egzamin może być dla niej ciężki. Przysięgam, jestem twarda. Nawet jeden nerw we mnie nie drgnął.

Trening wygląda tak:

PRZEPIS "JAK PRZYGOTOWAĆ SIĘ DO PRACY W SZKOLNICTWIE WYŻSZYM"

1. Rano zaprogramuj sobie budzik w komórce na kilkanaście alarmów, aby dzwoniły kilka razy na godzinę. Absolutnie nie wyłączaj alarmów na czas snu, pobytu w kościele czy z wizytą u babci, w toalecie czy pod prysznicem.

CEL ĆWICZENIA: ćwiczenie ma na celu przyzwyczajenie nauczyciela do tego, że na lekcji jego uczniom będą dzwoniły komórki i czasem konsole do gier.

[po tym, jak po raz pierwszy przytargałam PSP na wykład, aby wyświetlać z niej pliki ze zdjęciami o sztuce, studenci kupili podobne i przychodzili po porady techniczne, ale dotyczące gier, internetu i radia]

2.Nie przygotowuj sobie wcześniej niczego przed wyjściem do pracy, nie prasuj koszuli, nie rób kanapek - gorączkowe pakowanie zahartuje Cię na spóźnienia studentów i ich nieprzytomny wzrok oraz brak przygotowania do zajęć.

CEL: zwiększenie empatii, jeśli miłosierdzie już się wyczerpało

3. Do każdej planowanej oceny dodaj w myślach dwa stopnie. Być może będzie to nie tyle humanitarne, co na tyle zabawne, że poprawisz sobie humor i reszta dnia zleci jako-tako, bez poczucia nonsensu twojej pracy.

CEL: wizualizacja własnej skuteczności podnosi efektywność w pracy

4. Nic nie przeraża studenta/tki tak, jak wesołe zaproszenie na konsultacje domowe przy herbatce. Groźba przeniesienia się do jaskini lwa jest skutecznym straszakiem w sesji poprawkowej. Zrobią wtedy wszystko, żeby tego uniknąć i przyjdą na egzamin uczelniany w terminie.

[koleżanka w trakcie studiów musiała pójść na egzamin do domu profesora. Genialnie odegrana reakcja uratowała jej sesyjny żywot. Po wejściu do domu pełnego rzeźb i obrazów cofnęła się gwałtownie na ścianę, szepcząc "Boże! Jak tu pięknie!" profesor podpisał indeks z tymi słowami: "Widzę dziecko, że masz wrażliwą duszę"]

CEL: pobudzenie wyobraźni


A teraz patrzymy na sarenkę, żeby się odstresować, patrzymypatrzymypatrzymy....

torcik dla zuchwałych

Dziękuję za 30 tysięcy dziobnięć w mojego bloga ;)
Dla najwytrwalszych - poczęstunek (niestety tylko wirtualny), mojego autorstwa, jednak z pomysłu Agatki. U Agatków byliśmy niedawno, nasze dziecko zaraziło się nieuleczalna miłością do sernika na zimno. Mmmmm, mówiło całą drogę powrotną "A ta galaretka - wyśmienity pomysł dla tortu!"

Tak oto rzecze Agatka, notujcie:

Weźmiesz 2 wiadra białego mielonego sera półkilowego, 150 gram cukru pudru i 2 paczki biszkoptów okrągłych, 3 jasne galaretki.
Utrzesz jednako ser z cukrem, rozpuścisz galaretkę w połowie ilości wrzątku, podanego na opakowaniu i ostudzisz. Pomieszasz z serem, gdy będą zimne. Dno tortownicy wyścielesz biszkoptami pomny na to, aby zbyt wielkich dziur nie zostawiać. Wlejesz gęstniejącą już masę powoli i ostrożnie, aby biszkopty nie wypłynęły. Wstawisz na pół godzinki do lodówki. Na tężejący ser wylejesz zimną galaretkę, również przyrządzoną z małą ilością wody. Wszystko do lodówki aż zastygnie.

Znika jak.... ale co znika? ;D
Zrobiłam podwójna porcję, całe szczęście, Wam też tak radzę. Nie przegapcie następnego odcinka wspomnień od Agatków - będzie pyszna sałatka!

Smacznego!

jeśli wlazłeś między wrony, wciąż możesz pozostać... bażantem

"Robimy tak: Herman bierze chleb w dziób i odlatuje z miną 'niczego nie znalazłem'. Za 15 minut spotykamy się w zagajniku".

tiramisu lutowe

Witajcie, Dzieci.
Okropne sny dziś miałam, ciągnęły się za mną również w drodze do kuchni, jak przydeptanemu robakowi flaki. Grecja znów zatonęła na skutek globalnego ocieplenia plus kilka rodzinnych katastrof, dziwne staruszki, wywracające się w nieznanych miastach, zmiana imion.... sio!

Jak piękna rzeczą w blogu jest kompletny brak przymusu pisania składnego i mądrego, jak uroczo wsiąkam w brak celu i struktury, jak homogenizowane staje się opowiadanie! Przytulna forma, adoptująca sieroty kulejącego stylu, niewyklutych pomysłów, okrywająca maminym gestem grafomanię, jak śpiącego szczeniaczka.

Jem sobie dziś na śniadanko tiramisu z kawą. Troszeczkę obeschło. Nic nie szkodzi.
Śnił mi się też egzamin na dziwnych studiach; przytłaczające wrażenie, że nic nie umiem zawsze przypomina mi w realu, że ostatni będą pierwszymi, a wiatr wieje, kędy chce, w związku z tym złośliwość i irytacja w czasie egzaminowania ulatuje jak z balonika. Rzeczywistość trzyma mnie na dystans snem! Powiedzcie mi tylko, jak trzy tygodnie po zakończeniu sesji można sobie przypomnieć, że nie przystąpiło się, pisząc mejla zatytułowanego "nie wiem, jak to się stało"? Jak do tego ma się doświadczenie z lat niesłusznie odległych, kiedy za dwie nieobecności powtarzało się rok, siedząc za karę w pierwszej ławce, i będąc odpytywanym z Platona i Jaspersa?

Świat niezmiennie ewoluuje.

Niedawno chyba potwierdzono, że nie będziemy rozszerzać się w nieskończoność, tylko do pewnego momentu, a później znów nastąpi kurczenie i Wielkie Bum, dając początek nowemu. Wszechświat najpierw posiwieje i zacznie się garbić, zawróci w stronę dawno nie odwiedzanych okolic z dzieciństwa, a na koniec wróci w rejony, gdzie się narodził. Na razie jednak wciąż lecimy na tym samym kulistym wózku.



Enyłej, jest ładny dzień. Łukaszu - zakwas dziś wyjedzie z poczty w Twoją stronę, pamiętaj o wstawieniu go do lodówki, jak już przyjdzie. Ważne, aby ciasto było w miarę gęste, trudne do nakładania i mieszania. Życzę wspaniałych chlebów!

z dumą przedstawiam:

Drugą płytę mojego męża.
Wszystkie kawałki są do odsłuchu na jego blogu, który macie u mnie w zakładkach po prawej stronie -->


Jam Session pod Tykwą


My husband's CD!

[z]czapy

Pięknie dziękuję Paulindzie za ciepłe, urocze nakrycia głowy, zmuszające do zdrowego życia i prowadzenia się, jedzenia twarożku, ogrzewania stóp ciepłymi skarpetami, pieczenia ziemniaków i picia herbaty z tymianku!
made by Paulina ;)

jak dobrze, że dziś nie jest jutrem

Drepczę pokornie wśród wijących się stromych, wiejskich uliczek, z siwymi kikutami wyschniętych traw i pstrokaciznami śmieci. Im bliżej szkoły, więcej kartoników po mleku. Poproszę kiedyś kogoś z rodziny, aby odebrał mojego syna kierując się tym tropem.
Małe miasteczko jest senne i oddycha wiatrem po wielkich śniegach. Przedziwnie nie moje to miasto, już żadne nie jest moje. Lublin jest egzotyczny a Tarnobrzeg rozrzewniony, pełen wspomnień. Każda ulica i dzielnica odpowiada za inne życie. Tu pracowałam, tu studiowałam, tu chodziłam z wózeczkiem, wydreptując dziesiątki kilometrów. Łańcuta i Rzeszowa nadal nie znam.
Nie robię sobie ulubionych zakładek ze stronami rodzinnych miast, bo nade wszystko nie lubię wspominać. Teraźniejsze suche patyki i grzebiące w kompoście bażanty są możliwie najlepszym ze światów.

Nauczyliśmy syna, że ma być współczujący i uważny. Normalna wiejska podstawówka pokazała mu, że ma być czołgiem i biedak w żaden sposób nie potrafi się na to przestawić. Panie w szkole stosują metodę dzikiego zachodu - dzieci muszą rozwiązać swoje problemy same. Kiedy zaczynają się tłuc, na obiad dotrze tylko najsilniejszy.

Drepczę wzdłuż wijącego się i syczącego potoku i myślę, że nie jest źle. Problemy rosną razem z dziećmi i mam jeszcze chwilę względnego luzu.
Oby do lata.

podziękowań część pierwsza

Przez te trzy tygodnie reagowałam niemrawo, a dostałam kwazylion mejli, postów, pytań o zdrowie i życzeń urodzinowo-imieninowych oraz upominków. Bardzo Wam dziękuję i mogę teraz pokazać część mojej radości. Z dumą prezentuję pierwszą część:



Tykwy i szampon naturalny z orzeszków indyjskich (wypróbowany!)



Czajniczek zapachowy, który dymi olejkiem



Szalone anielice z Finladii



ażurowy pierścionek-gigant (zdjęcie autorstwa Mariaeli)



b'Artowy żółwik

Wszystkim bardzo dziękuję i ciąg dalszy nastąpi. Jednocześnie zastrzegam sobie prawo nie fotografowania się w piżamie w słonie, w marynarskich kapciuszkach z liną okrętową, zamiast sznurowadeł i podczas aplikacji masła do ciała o zapachu dżungli.

patrzy i nie grzmi

Zawsze czułam, że ktoś mi podkręca oglądalność. Nie tylko na blogu...(?)

poranne pozdrowienie

- No to, synu, miłego dnia w szkole!
- No dziękuję, tobie też miłego, nie przypal dziś nic w kuchni.



8]

Macie więc bardzo jasny obraz tego, jak wychodzą moje eksperymenty.

niedzielna zupa imbirowo-pieczarkowa

Bardzo polecam wyrób własny, zadziwiająco rozgrzewający.
Potrzebujemy do tego:

bulion warzywny z ugotowanemi ziemniakami
pieczarki starte na średnich oczkach tarki
4 cm korzeń imbiru
odrobina chilli
jogurt naturalny lub śmietana


Więc do gorącego bulionu dorzucamy usmażone na masełku pieczarki, doprawione solą i pieprzem. Wąchamy. Jak zapachnie mocno pieczarkowo, dodajemy obrany korzeń, bez tarcia. Korzeń trzeba odłowić, kiedy już się wszystko zagotuje i zabulgocze i zetrzeć na najmniejszych oczkach.
Dodać jogurcik.
Proporcje dowolne, można balansować, można promować jedno albo drugie. Moim zdaniem pieczarki muszą być nuta przewodnią.

Mój mąż dodaje do zupy drobno pokrojone, podsmażone razem z pieczarkami w maśle kawałki ananasa.
Bardzo rozgrzewająca, niecodzienna zupa! Można podać z grzankami czosnkowymi.
Zdjęcia nie ma, bo się nie da, zupa za szybko znika.

Smacznego!

miałko

Wieje śniegiem lub wszystkim tym, co da się porwać. Dzień jest cały taki... dmuchający? Piekielnie nowy futerał Ibaneza wisi na poręczy jak smętny flak; po trzykrotnym wyszorowaniu szczotką i proszkiem wciąż czuć go zawartością kociego pęcherza. Właściciel śpi zaciskając pięści a kot w ciszy go obserwuje, zbliżając się do poduszki. I tak w końcu obaj odwiedzą Morfeusza. Trzech panów w łóżku, nie licząc psa.
Miałam Wam wrzucić zdjęcie, ale skasowało mi się razem z "Koszem". Czy ktoś wie, jak odzyskać kosz? To szczyt roztargnienia. Jak zgubić rower w trakcie jazdy. Będzie zatem próbka pięknego szkliwa od Batmana, które mi się ostało w aparacie:



miało przypominać skórkę miniaturowej dyni; tak przynajmniej założyłam.
Jak mi haratną miejsce pracy to zostanę gliniarką. Serio.


http://wiadomosci.onet.pl/kraj/przeglosowano-rewolucyjne-zmiany-w-szkolnictwie-wy,1,4165358,wiadomosc.html

żeglując po morzu okazji osiadłam na mieliźnie

Nic dodać, nic ująć. Ujęta troską czytelników bloga, ruszyłam na podbój przecen.
Jestem zdruzgotana.
Mając do wyboru pumy po obniżce w kolorze czarnym i fasonie swobodnym po 129 PLN, jak również reboki czarne o fasonie ubliżającym figurze kobiety (nie suchara - kobiety!)po 159 PLN, jak również mając na uwadze szarą szmatę spodniopodobną o tęczowym pasku po 89 PLN udałam się do działu ogólnego, gdzie poza metką mejd in bangladesz nie doszywają już innych firmowych napisów i zakupiłam satysfakcjonujące, luźne, czarne, wygodne, cudownie szczere spodnie dresowe bez zwężeń i ściągaczy, pułapek i anegdot z zaszywkami, w cenie 19 PLN.
Ha!
Odkryłam też, ze zakupy mnie już nie cieszą. Jestem przerażona jak wtedy, kiedy przestała smakować mi kawa i czekolada. Rozpadam się, jak nic! Tracę wszystko, co mnie trzyma przy małych pożądliwościach! Ot, powikłania pogrypowe.

powrót

trzy kocie twarze


Rothko okienny


Dzień dobry.
Absolutnie i autentycznie nie potrafię się odnaleźć w zdrowotności, więc tkwię w dziwnym rozkroku pomiędzy kaszlem konwulsyjnym, przypominającym i nawykowym, kompulsywnie parząc herbatkę w termosie. Zaraziłam już wszystkich, uchowały się tylko łasice na strychu.
Wczoraj coś grzmotnęło potężnie o dach, zerwaliśmy się z mieszanymi uczuciem tryumfu (ja - będzie okaz meteorytu!!!) i mąk piekielnych (Rychu - trzeba teraz naprawić dach), lecz okazało się, że to kot rzuca dużymi wazonami w stronę szafy z jedzeniem, bo jego klucz nie pasuje już do dorobionych zamków.
Ponawiam przy tej okazji zapytanie grzecznościowe, czy ktoś nie zechciałby kota.
Dziś wreszcie zabieram się do odrabiania lekcji swoich i cudzych, za dom, syna, obiad i plan zajęć oraz początki robienia listy, co jest mi niezbędnie potrzebne do sanatorium. Tak tak, żarty się skończyły. Czas ruszyć na wielką wyprz po dresik!

odc.2, "Sprzymierzeńcy"

Dziennik pokładowy, suplement:

Mamy za sobą tydzień walki z wirusem, który opanował statek. Większość systemów powraca powoli do dawnej sprawności. Nie dokonalibyśmy tego, gdyby nie nagła pomoc z zaprzyjaźnionej jednostki Ford Mondeo TBG; wirus uszkodził bowiem replikatory i racje żywnościowe spadły do minimum, zapewniającego tylko przetrwanie.
Szczególne podziękowania należą się ekipie ratunkowej z Wyspiańskiego i Matejki ;)
Załoga jest osłabiona, ale systemy sprawne. Pracujemy jeszcze nad wymianą gazową, która wciąż budzi poważne zastrzeżenia.

odc.1, "Intruz"

Z dziennika pokładowego kpt. Doroty Nieboskłon*:


Niedziela, rok gwiezdny 23.01.2011
Mój statek i ja zostaliśmy zaatakowani przez obcą formę życia. Zainfekowane są wszystkie układy. Utrudniona wymiana gazowa i niestabilne osłony. Temperatura statku ciągle wzrasta do 39 i z dużym trudem opada.
Detektor efferalganowy nie sprawdza się tak, jak powinien. Czekamy na dalsze instrukcje Floty.


Koniec meldunku.


----------------------------------------------------------------------------------


* (Ponieważ od 5 dni leżę plackiem i jedyne, co przyswaja mój mózg to filmy s-f, oto skutki. Proszę, nie wzywajcie psychiatry.)

dorób sobie smoka

Klik klik klik klik - klik klik!! - słyszę w drugim pokoju. Klikanie klawiatury (sic!) jest tak szybkie, jak moje, choć syn nie umie pisać. Mamy w domu gościa? Zaglądam do pokoju, wsuwam łeb i pytam - co robisz?
Dziecko, nie przestając pisać:
- "Dorabiam smoki. Włączyłem nową kampanię!"


I wytłumacz, że nie wolno, skoro się da! Jak się da, to wolno! Czeka nas znowu dłuższa lekcja wychowawcza.
To by było na tyle.




http://smokpomoc2.bloog.pl/kat,407689,index.html?ticaid=6ba3c