rytmy roku

Rzeczywistość zdecydowanie JEST rytualna i rytmiczna. Nawet ta podmiejska, polna, niezaorana jeszcze dobrotliwą zapobiegliwością wiosny.
Po wysokości słońca ja i moja mama zawsze wiemy, co jest grane. Ja jeszcze czasem udaję, że nie zakumałam, ale już nikt w to nie wierzy, tylko po prostu otrzymuję naręcze prania białego i koloru.
O tej dziwnej porze, pomimo spadającego z wielkim hukiem dachowego śniegu, budzą się muchi, kręcą się glizdy w swoich norkach, kobiety z rodziny S. nerwowo rozglądają się za stołeczkami i ścierkami, a z rodziny R. za mopem i krochmalem.
Światło zimowe, przedbożonarodzeniowe jest bardziej łagodne; przytula do siebie zmęczone gospodynie i szepcze - nie męcz się tak, w tamtym kącie tego kurzu nie będzie widać! Światło okołowielkanocne jest precyzyjnie mordercze. Prześwietla kamienie na wylot, trenuje i drenuje ćwiczeniem duchowym nad zmatowiałymi szybami grzeszków zimowych.

Oto wyprane zostały wszystkie pionowe i poziomoleżące szmaty w całym domu.

Idzie wiosna.

Uśmiecha się kot przez sen....

absolutne muszę-tak-umieć

Zaczęło się niewinnie, od konieczności sportowości. Zima, jesień, joga, rower. Rehabilitant wygrażał, że jak się nie wezmę za ćwiczenia, to mi własnoręcznie panewki z... bioder powyrywa. Ale jak tu z tęsknotą walczyć, wszak Pani Joga, osobista trenerka wyjechała kształcić ducha i ciało za granicę, a tylko Jej (ukłony, jeśli to czyta) urok trzymał mnie przy systematycznych wymachach. Powstała wyrwa! Do obcych smutno chodzić, obce nie grają na misach tybetańskich! Eh.
Postanowiłam ukoić ból ogniem i mieczem, a raczej szablą i mieczem. Znalazłam wspaniałą szkołę sztuk walk Wushu i choć raz w tygodniu to panicznie za mało, to cieszę swe oczy i ciało zupełnie nowymi wygibasami.
Po dwóch miesiącach wytężonych walk z własnym mózgiem i mięśniami umiem kilka ruchów, nie mówiąc o tzw. pełnej formie, składającej się z 24 części, przypominającej taniec. Trening składa się z trzech części. Polecam wszystkim!
W sobotę odbyło się kilka pokazów w Rzeszowie.
Nie wiem, ile lat świetlnych mi to zajmie, ale też tak chcę umieć i się nauczę.

zdjęcie polecam ze względu na zamyśloną i zachwyconą dziewczynkę, moje alter ego ;)

Pokaz form różnorakich  - o ile jestem w stanie niewiele teraz zrozumieć, to zauważyłam styl rodziny Yang i Chen. Jeśli ktoś się jednak na tym zna lepiej, to niewątpliwie doceni polskich złotych i srebrnych medalistów.

A tu:
 Tai Chi Yang z mieczem.




Wersja męska, wyłącznie filmowa.




A tu "zwykłe" 24 formy ;)




W roli głównej wystąpił w części zdjęciowej Klub Nan Bei Tygrys z Rzeszowa.

ostatnia taka zima tej wiosny

Ale gdzieś tam, na wschodzie, musi być .... jakaś cywilizacja?

i jeszcze jako bonus - usłojenie śniegu...

niedługo

przyjdzie lato, a w nim znajdzie się spokojne, rozgwieżdżone jezioro... i wtedy zrobię tak:

"Endless Night" Gianni Corniola

kwiatek

Jak w tym kawale o profesorze, ukrytym przed żoną i kochanką w bibliotece. Niektórzy to potrafią uhodować sobie fascynację, haha.

(...) Już Warburg i Huizinga zdawali sobie sprawę ze znaczenia antropologicznych badań tak zwanych ludów pierwotnych dla antyku i średniowiecza. Burckharda podziwiał Clifford Geertz, który od czasu do czasu nawiązywał do jego myśli, z kolei Robert Darnton wyznał (sic!), że kiedy pracował jako dziennikarz specjalizujący się w sprawach kryminalnych, czytywał w biurze schowaną między stronicami "Playboya" "Kulturę odrodzenia we Włoszech: "Wciąż uważam, że to najlepsza książka historyczna, jaką kiedykolwiek czytałem".

Peter Burke, Historia kulturowa, Wprowadzenie. Kraków 2012.

bototamto, bosiamto czyli archiwum pamięci telefonu 2012

Początek roku - normalnie nic się nie dzieje. Cisza przed burzą.

W dolinie między polami jest zagajnik szuwarowy. Trawy wyższe ode mnie od dwie głowy. Niestety błoto nazbyt wciąga.

Dwa miesiące później szopa się zdezaktualizowała do poziomu gruntu.

Miejsce noclegu saren - te same wysokie trawy, które wcale nie wyglądają. 

Dziczyzna na wypasie.

Dziczyzna wyklejana z plasteliny.

T. mówi, że nie wie po co robić zdjęcia jedzeniu. Zdjęcia jedzeniu robi się dlatego, aby wiedzieć później, co się zjadło, kiedy tego jedzenia już nie ma 

Odkrywamy z psem smak wolności w polach kukurydzy. Okoliczni mieszkańcy eksplorują smaki Lidla.

Kilka stopni niewidzialnego.

Wisłok z krzywym horyzontem i  wiosłującą dziczyzną.

Wiosna w domu i zagrodzie.

Listopadowa ulica w kwietniu.

Widoki z drogi do pracy.

Okno w Zakopanem.

Zakopiański pokonferencyjny kot artystki.

Ewentualnie znosił moją obecność.

Święto Paniagi i prezentacja smoko-lwa przez szkołę walk kung- fu.

Ciąg dalszy święta i jarmark, wspólne pionizowanie stoiska, nieziemski upał.

Plony tygodniowe.

 Okolice sierpnia, zadomowo.

Wystawa i festiwal Satyrblues, Tarnobrzeg.

Dzikie Panie z zielonego autobusu, wpadły przejazdem i już zostały.

Bardzo ważny element ogródka - całoletnie kwitnące cukinie.

Sok z własnej pietruchy.

Dobry robi wykrok w nieznane i nowe.

Domowa hodowla rynnowa.

Wyśmienity jazzowy koncert w Krakowie - Brag Pack.

Przemyśl, który nie bał się smacznej reklamy na historycznej kamienicy.

Rzeszów, który nie boi się inszury.

Żelki samotnie kolorowe na śniegu przed wejściem do szkoły.

A to już luty, ale co tam. Rok Dalej.

Srebrna Góra city.

;)

Wszystkie przedstawione zdjęcia zostały zamieszczone bez wiedzy i zgody osób fotografowanych. Jakość cyfrowa i ontologiczna nie została zmieniona ani poprawiona. Klisze pamięci znajdują się w państwowym archiwum mózgu 2012.