szron raz jeszcze

okiem Syna

Psowie i kotowie mnie obsiedli, kiedy kucnęłam do póz. To się nazywa nalot. Po trzech sekundach towarzystwo rozgonił drugi pies, który nie życzy sobie konkurencji w przytulaniu.

fot:Syn


Wczorajszy temat zajęć podwórkowych "Kadrowanie" ;DDD

dla Pauliny, imieninowo :)

Siostra, uściski pomarańczowo-cynamonowe!!!

poranny katar traw

fot:dr


CDN

wytwórnia SZRON PRODAKSZYN prezentuje

film niskobudżetowy pt: Rusz dupę rano i wyjdź z psem
Część pierwsza.
Endżoj.










CDN

fot:dr

doskonałość w wersji instant

Kupiłam sobie do chrupania płatki. Nie byle jakie! Z pełnego ziarna, z owocami. W lekkiej jabłkowej ...glazurze?
Zadziwiły mnie truskawki!
Zazwyczaj owoce w muesli są suszone, pozwijane, przypominają rodzynki lub są kandyzowanymi sześcianikami. Jakie było moje zdumienie, kiedy wyciągnęłam wielkie plastry truskawek, które w wyglądzie tylko tym różnią się od świeżych, że są jakby... mumią piankową ;)

Niezmiennie zachwyca mnie idea instant. Doskonałość na szybko, wbrew wszystkim kataklizmom dnia. Cud gotowy i skończony, czekający na wsypanie go do jogurtu, mleka, wrzątku. Pełnia, która niepokoi. Jak ja mogę, taka niezorganizowana i rozczochrana startować do takiej truskawki?

Perfekcyjność onieśmiela.

moje życie jest jak znaleziona komórka

...ciągle dzwoni,choć niby nie do mnie. I odbieram.
Zbieram wszystkie impulsy, zabłąkane strzały znikąd materializują się w dziwnie wielkie i dobre rzeczy. Podaję komuś wizytówkę żeby dzwonił, jak ma problem, a on wraca z pracą dla mnie. Innemu wodę, a wraca z delicjami.


Wczorajszy dzień przeszedł samego siebie.
Nawet trochę wystaje w dzisiaj.




rys:dr

herbata z muchy

Przyjechałam do pracy.
Praca na szczęście nadal była. Były też wypoczęte twarze, nowe fryzury i makijaże studentek.
Enyłej.

Zostałam zakwaterowana w wieży. Dokładnie w baszcie. Jak księżniczka. Baszta ma poziom zero, równy z drugim piętrem i kręcone schody na poziom pierwszy czyli po blokerskiemu mówiąc piętro trzecie.
Baszta ma wszędzie okna, wychodzące na drugą basztę i ciemny park.
Baszta ma zewsząd ścianę i ani jednego kąta. Wszystko krągłe.
A najstraszniejsze jest to, że baszta nie ma ogrzewania.

Wcale się nie boję zimna, bo ubrałam na siebie wszystko, co miałam na dwa dni do ubrania.
Mam internet! Książki! Kawę! Mam pysznego kulebiaka cioci. Tylko ten cholerny zimny widelec wypada mi z ręki... Jutro idę do pani Agatki od przydziału pokoików socjalnych. Przecież tam, we wschodnim skrzydle musi być jakaś cywilizacja!


A złamało mnie to, że po wypiciu kawy, herbaty i kubka wrzątku zajrzałam do czajnika.
Jestem po trzech naparach z macerowanej muchy.

źrodło zdjęcia:http://zazie-dans-le-metro.blog.pl/archiwum/?rok=2009&miesiac=5
autor zdjęcia:zazie

posłuchajcie jesiennie

Dziękuję za link! ;*

goście goście

Zamknęłam te chwile w kilku zdjęciach, choć właściwie to za mało. Może Paulina mi łba nie urwie, że nie zapytałam? Piękne to były odwiedziny, niespodziewane na tyle, że nie zdążyłam się zestresować, że przyjedzie Osoba, z którą "rozmawiam" na portalu społecznościowym od roku. I przy okazji zweryfikuje moje wszystkie słowa, cygańskie i ułańskie opowieści o życiu, wszystko, wszystko się rypło, wszystkie misterne oszustwa i kłamstwa ;) Duchowo przyjęłam Ją w piżamie i kapciach, bo jak się odziać, w którą pozę, którą twarz nałożyć tak nagle, bez próby? ;))) Więc już wiemy.
Bardzo się cieszę z tego spotkania!
Piękna i mądra kobieta.

Paulina opowiada kawał o hrabim

dach

Dziś rano dopadłam po ciemku psa, gdy spał z kotem na jednej wersalce. Ich przerażenie na widok lampy błyskowej było nieocenione. Pozwólcie, że jednak go nie opublikuję ;)
Dostałam nowe plany lekcji, żegnajcie trzymiesięczne słodkie wakacje!
Ale słońce jeszcze powróci. Dom musi czasem zerknąć w lustro pola na swój dach.

W nocy widzę cienie kun na parapecie.
Wracając z miasta depczemy z synem na dróżce drobne dzikie orzechy, dla myszy. To jak miseczka z ofiarą dla duchów jesieni.




ps. przyszły filmy z Tygodnika Powszechnego "Tischner - życie w opowieściach"

znalazłam definicję czasu

To SPRĘŻYNA.

Jestem zegarmistrzem.
Odwiedziłam, jak w wierszu, miejsca odległe czasem i kilometrami, szurałam liśćmi dziedzińców, mijałam stragany ze skarpetami i drożdżówkami.
Pani Promotor uściskała mnie jeszcze mocniej niż zazwyczaj, wyglądała jak późnogotycka portalowa rzeźba księżniczki - wysoka i smukła, z mistrzowsko twarzową fryzurą o nowym kroju i kolorze.
Korytarze "Olimpu" też zmieniły kolor.
Noc ma sto godzin.
W niskim lesie miliony czerwonych kapelusików.
Ekspres do kawy zachowuje się jak ZETOR.
Mój Lublin.

Prababcia Marylka

Lubię cienie.

początek początku czyli nowy rok akademicki

a mi się chce tylko....



autor rysunku: Mei Wong

http://meigotuje.blogspot.com/
http://www.mei.70.pl/


Słodzę makaron, zamiast go solić.
Zostałam znowu studentką.
W czwartek .:zebranie:. Rady Pedagogicznej.
A kiedy ja się zebiorę?

Ciąg dalszy nastąpi.